Dit bericht kan affiliate links bevatten. Lees de disclaimer voor meer informatie.

COLUMN
HELGA POST


“Ik heb een baan gevonden, mam” riep mijn dochter vanaf haar kamer naar mijn kantoor. “Wat goed! Wat ga je doen?”

“Ik ga bij oude mensen schoonmaken.” Ze noemt mij ook oud, dus ik begrijp wat ze bedoelt. Ik ben trots op haar.

Ze wil de zomervakantie benutten om haar studieschuld te verlichten. Van mei tot september.

Eind mei krijgt ze een inlogcode voor een platform waar ze haar planning in kan zien. Haar dagen worden volledig ingepland met soms zelfs 3 ‘huisjes’ op een dag.

Ze merkt meteen dat het schoonmaken maar bijzaak is. Samen koffie drinken en hun verhaal doen is waar de, meestal alleenstaande ouderen, veel meer op zitten te wachten.

In de derde week moet ze voor een controle naar het ziekenhuis en kan ze dus niet werken. Als ze dit doorgeeft wordt haar verteld dat ze zelf de cliënten maar moet bellen. Vanaf haar privé nummer. Vreemd. Maar oké.

Na 4 weken ontvangt ze haar eerste loon. Ze roept me bij zich en vraagt of het een normaal bedrag is. Ik schrik ervan.

Ze racet elke dag minimaal 40 kilometer heen en weer met auto, van huisje naar huisje. Ze reed zelfs drie maal voor niets in die vier weken, omdat de mensen niet thuis waren. Ze wisten niet dat ze kwam.

Ze ontving er 1 euro 50 fietsgeld per dag voor. Plus een schrijnend laag uurloon. Teleurgesteld was ze, maar een doorzetter als het is, begon ze aan week 5.

Halverwege de week kreeg ze een melding op het platform. Of ze mevrouw Jansen even wilde meedelen dat ze opnieuw moest aanvragen. Haar vergoeding was op.

Ik vroeg me serieus af waar die vergoedingen naartoe gingen. Niet naar het werkende personeel blijkbaar. Als je vakantiekrachten zelf de clientèle laat bellen dat ze niet kunnen komen, maar ook niet belt als ze wel komen. En als je zelfs verzuimd contact op te nemen met je cliënten wanneer vergoedingen vervallen, en deze taak bij een tijdelijke kracht neerlegt, dan verdien je je geld wel heel makkelijk. Vind ik.

In week 6 heeft mijn dochter ander werk gevonden dat meer oplevert. Ze controleert het A4tje, dat haar contract omvat en vindt niets over een opzegtermijn. Ze zegt haar vakantiebaantje op.

Ze krijgt een mail terug met de mededeling dat ze, let op! “Een opzegtermijn heeft van een maand, met startdatum de eerste van de opzegmaand.”

“Je contract wordt dus per 1 september beëindigd.”

Ze zegt 5 juli op. Juli is dus de opzegmaand. Een maand vanaf 1 juli is 1 augustus.
Een maand opzegtermijn na 5 weken vakantiewerk blijft vreemd, maar bon. Bovendien zou ze sowieso stoppen per 1 september. Mijn dochter mailt deze bevindingen terug en vraagt of er misschien iets verkeerd gaat.

“Je bent als flexwerker aangenomen, niet als vakantiekracht. De eerste van de opzegmaand is 1 augustus” ontvangt ze terug.

Niet veel wijzer stuurt mijn dochter nog een mail: “Waar in het contract staat de opzegtermijn?”

“Je contract is met onmiddellijke ingang beëindigd. We wensen je veel succes met je nieuwe baan” was het enige antwoord dat ze terugkreeg.

Heeft ze nu teveel vragen gesteld of was de laatste de juiste vraag?

Het beste van HELGA direct in je mail? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.